Zorginnovatie: De patiëntencoach

Twitter, het medium voor veel van mijn contacten, bracht me in contact met Stichting Tinkerbell. Leuke naam dacht ik, maar wat doen ze? Tot mijn blije verrassing doen zij precies waar ik het 2 jaar geleden over had tijdens een lunch met een fijne vriendin, Stichting Tinkerbell levert PATIENTcoaches! Dus iemand die met een patiënt meegaat naar ziekenhuisafspraken. Wat een fantastisch initiatief en wat een mooie toekomstgerichte ontwikkeling.

“Het doel van de Stichting Tinkerbell Patiëntencoach is het bevorderen van de zelfredzaamheid van patiënten en het verbeteren van de patiënt(mens-)gerichtheid van de zorg.

Na een afspraak kwam ik tot de conclusie dat deze mensen weten waar de behoefte van een patiënt ligt. Op het moment dat ik contact had was ik zelf zo goed als door al mijn behandelingen heen, maar er zouden, en zullen, nog vele controles volgen. Irene, de initiatiefneemster, had het tijdens ons gesprek over een pilot die ze aan het opstarten zijn en dat ze daar nog mensen, in de hoedanigheid als patiënt, voor zocht. Ze vroeg me of ik aan de pilot wil meewerken, zowel als patiënt die zij coacht, als ook voor feedback en input na de begeleiding. Natuurlijk! Ik werk daar graag aan mee, omdat ik het nut zie van de patiëntencoach, een absolute meerwaarde!

Als patiënt ben je uit het veld geslagen als je net een uitslag hebt gehoord of als je uitleg krijgt over de hele molen waar je doorheen moet om, hopelijk, weer beter te mogen worden. Je hebt honderden vragen, bent verward, bang en onzeker en loopt misschien wel met je ziel onder je arm rond. Dus naast het feit dat er iets lichamelijk niet in orde is kan je psyche je wellicht ook parten spelen. De begeleiding van een patiëntencoach schept  helderheid, creëert focus en ondersteunt in jouw proces.

Hoe ziet het traject er uit?

Via de telefoon of skype had ik de eerste contact en met de coach die in een gesprek achterhaald waar je zorg ligt en wat de vragen zijn die bij je leven. Een soort van intakegesprek. Tijdens dat gesprek helpt ze je ook om je rol te pakken, het gaat immers om jou als patiënt dit keer en door begeleiding van de patiënt helpt ze je ook om te communiceren met de zorgverlener. Dat is namelijk vaak waar het misgaat: communicatie! De zorgverlener spreekt de taal van de patiënt niet en andersom. En als patiënt kan je vaak veel meer vragen en kan je het ook over je onzekerheden hebben bij de zorgverlener. Ook gaf ze me een aantal tips die mij als patiënt krachtiger maakte.

Op de dag van de afspraak werd ik keurig thuis opgehaald en reden we samen naar het ziekenhuis. Op weg erheen en in de wachtkamer bespraken we nog een keer wat de punten zijn waar mijn onzekerheid ligt, de vragen die ik wilde stellen en opheldering over wilde krijgen. Het fijne merkte ik zelf is dat je door deze gesprekken een stuk rustiger wordt en je je zenuwen voelt wegebben. De spanning blijft, maar goed dat is ook niet raar, want je weet maar nooit wat je te horen krijgt. Tijdens de afspraak stelt de patiëntcoach zich zeer bescheiden op, het gaat immers om jou. Echter, zorgt ze wel dat je de vragen, zoals met haar besproken ook stelt en als je daar moeite mee hebt dan helpt ze je daarbij. Na de afspraak hebben we de afspraak uitgebreid geëvalueerd om zeker te zijn dat alles helder is. En vervolgens werd ik weer keurig thuis afgezet. Een andere fijne bijkomstigheid dat je niet hoeft te stressen over drukte op de weg, zoeken naar een parkeerplaats e.d.

’s Avonds ontving ik nog een email van haar met een aantal nuttige adressen, websites en een fysio gespecialiseerd op post-kanker behandelingen. Een overzicht van deze gespecialiseerde fysiotherapeuten kon het Daniël de Hoed mij helaas niet geven en ook bij mijn huisarts ving ik bot.

Conclusie

De patiëntencoach heeft een bijzondere toegevoegde waarde voor patiënten in hun proces. Door de begeleiding krijg je weer focus in de chaos aan vragen en onzekerheden, je voelt je sterk en weet dat er een onafhankelijk oor meeluistert tijdens alles wat wordt gezegd, dus na afloop kan je het hier nog eens rustig over hebben. Uiteraard vervangt zij niet de emotionele steun die je op sommige momenten nodig hebt, dus als ik spannende uitslagen krijg zal ik ook zeker een dierbare meenemen voor de schouder die nodig is misschien. Ik denk dan ook dat deze vorm van begeleiding een mooie ontwikkeling binnen de zorg zal zijn en uitkomst biedt bij veel uitdagingen. Daarnaast zie ik ook mogelijke kostenbesparingen puur op het feit dat patiënten door goede begeleiding minder vaak hun huisarts zullen bezoeken, omdat ze hun vragen al vooraf klaar hebben en deze gericht stellen. Ze weten waar ze aan toe zijn en dat is wat nu vaak voor veel onzekerheid zorgt. Ik hoop dan ook dat zorgverzekeraars naar deze nieuwe ontwikkeling van patiëntencoaches zullen kijken en dit opnemen in hun aanbod. Chronisch zieken, kankerpatiënten en vele anderen zullen hier veel baat bij hebben is mijn overtuiging!

Advertenties
Geplaatst in Gezondheidszorg, Health experiences, Patient | Tags: , , , , , , , , | 6 reacties

“Met toetsenbord en muis zelf je zorg regelen” NPCF congres

Op 7 december 2010 organiseerde de NPCF een helemaal-bij-dag over de mogelijkheden die internet biedt om patiënten meer regie over hun eigen zorg te geven. De dag stond helemaal in het teken van kennis opdoen en kennis verdiepen. Onderwerpen die aan de orde kwamen: mogelijkheden van patiëntportalen, persoonlijke gezondheidsdossiers, online communities en sociale media.

Hoe zag het programma er uit?

Sprekers (in de ochtend)
Wilma Wind, directeur van de NPCF

Maaike Schnabel & Sylvia Veereschild, beiden patiënt 2.0

Maarten Ploeg, directeur van Diabetesvereniging Nederland

Jan Kremer, directeur van MijnZorgnet

Henk Bosma, raadslid Raad voor de Volksgezondheid en Zorg

’s Middags was er een introductieprogramma met de titel ‘ehealth voor dummies’. De sprekers kregen maximaal 10 minuten om de deelnemers mee te nemen in hun ehealth-initiatief. Aan het eind van de middag hadden de deelnemers zo een aardig overzicht van waar en hoe ehealth ingezet wordt en wat patiënten daaraan hebben en mee kunnen.

Wij, Sylvia Veereschild en ik, werden geïnterviewd door Piet-Hein Peeters. Beiden hebben we borstkanker gehad en hebben als ervaringsdeskundigen geleerd hoe eHealth ons had kunnen ondersteunen in ons zorgproces, zowel voor, na als tijdens. Doordat we als tweede op het programma stonden hebben we vanuit patiëntperspectief de toon van de dag kunnen zetten. Mooie keuze van de NPCF om ook de doelgroep waar we met zijn allen over praten aan het woord te laten…een congres waar het om participatie en betrokkenheid ging!

Lees verder en bekijk de foto’s via de NPCF website.

Geplaatst in Gezondheidszorg, patient20 | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Caire.nu in de top 10 geëindigd

De ZIPtalk, die ik instuurde voor een podiumplek tijdens TEDxMaastricht, is op een mooie 9de plaats geëindigd! Net niet genoeg, maar ik ben er trots op, dat ons idee van The Caretakers over de toekomst van mantelzorg zo goed is gewaardeerd.

De publieksstemmen en de bonuspunten van de gelegenheidsjury hebben geleid tot de volgende top 25:

1. Remco Hoogendijk – 7 sins of Healthcare Innovation
2. Marjorie de Man – Home Faster & Better
3. Frits van der Sman – Healthcare Innovation
4. Renske Visscher – Who needs a Doctor anyway?
5. Berno van der Wal – Rebuild Healthcare
6. David Kat – Trombosedienst
7. Robert Wybenga – Keep an Eye on Them
8. Femke Wiersma – Let’s put the Soul back into our Care
9. Maaike Schnabel – Caire.nu
10. Annemiek Goris – Red vs Blue World
Zie voor totale uitslag en verslag: Zorginnovatieplatform

Geplaatst in Gezondheidszorg, health20, Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Caire op het podium tijdens TEDxMaastricht?

The Caretakers hebben besloten om een podiumplek te proberen te bemachtigen met hun concept over de toekomst van de zorg en de rol van mantelzorgers, CAIRE. Omdat er veel goede initiatieven op het gebied van zorginnovatie zijn in Nederland, is het ZorgInnovatiePlatform (ZIP) de samenwerking met TEDxMaastricht aangegaan. Het ZIP wil zorgvernieuwers uit haar netwerk graag een podium geven voor hun ideeën over of visie op de zorg. Het ZIP zoekt inspirerende, vernieuwende ideeën, visies en strategieën gericht op het daadwerkelijk realiseren van veranderingen in de zorg. De mensen die uw filmpje bekijken, moeten geïnspireerd raken en meer over uw idee te weten willen komen.

CaireNu #ZIPtalks by Maaike Schnabel, The Caretakers

About TEDxMaastricht
“We will be bringing together a huge diversity of individuals of different expertise that have incredible passion for what they do and are profound in its practice. The theme of this TEDxMaastricht will be “People, Places and Participation”

This year TEDxMaastricht will be holding an event in the spirit of the current innovation and incredible growth within the medical sector. With the growth, emergence and “need” for the sharing of information (for example by means of the internet), no longer does the paradigm exist of the large gap of information that exists between the mainstream individual and the professional. The possibilities have become endless when it comes to either sharing of and retrospectively to the finding of information.”

Geplaatst in Gezondheidszorg, health20, patient20 | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Caire: Care is in the Air is het nieuwe toekomstgerichte idee van The Caretakers!

The Caretakers is het patiënten initiatief van Coen van de Steeg (@coenstruct) en mij. Een platform van, voor en door patiënten, waarbij de patiënt het heft in eigen hand neemt om internet toepassingen en applicaties zelf te ontwikkelen. Waarom? Omdat wij er als patiënten 2.0 achter zijn gekomen dat we bepaalde internet hulpmiddelen nodig hadden, die niet door zorgaanbieders ontwikkeld en bedacht worden! Caire.nu

Een van de ideeën die The Caretakers uitgedacht heeft is Caire.nu. Caire: Care is in the Air is de nieuwe toekomstgerichte zorginnovatie die patient en mantelzorger zal ontzorgen. De zorgkosten stijgen, vergrijzing neemt toe, chronische ziekten zijn niet meer weg te denken, de mantelzorgers staan onder zware druk en het tekort aan professionele zorgverleners wordt steeds groter. “Door een sociale online gemeenschap te creëren met, door en voor elkaar kunnen wij zelf meehelpen om de druk op de zorg te verminderen”, zegt Maaike Schnabel, mede initiatiefnemer. ”Iedereen zal op termijn zorg nodig hebben en iedereen kan elkaar daarbij helpen”. Moet je naar het ziekenhuis, maar heb je geen vervoer? Of kan je de deur niet uit vanwege een ziekte en heb je hulp nodig bij de boodschappen of huishouding? In de toekomst kun je met deze vragen terecht op Caire. Iedereen kan zich aanmelden op Caire nu met een hulpvraag of juist om je hulp aan te bieden. Maar ook kun je als patiënt je hulp aanbieden. In veel gevallen kun je nog best wel iets en door die hulp via Caire.nu aan te bieden gebruik je je restcapaciteit en ga je je weer maatschappelijk betrokken voelen.

Caire.nu heeft contacten in het zorgveld, maar is nog op zoek naar partners, zowel voor de samenwerking als de financiering, om het idee daadwerkelijk te realiseren. Geïnteresseerden kunnen contact opnement via info@thecaretakers.nl.

Caire.nu wordt in een korte film getoond tijdens de week van de chronisch zieken in het UMC Groningen in de innovatie stand van ontwikkelingen van de toekomt.

Deze film en meer informatie over Caire vind je op onze website: www.caire.nu. Voor meer informatie: info@thecaretakers.nl, of neem contact op met Maaike Schnabel, mede initiatiefnemer, 06 20 477 288.

Geplaatst in health20 | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Deel 3: Een patient in de wereld van Zorg 1.0: het vervolg vervolgd

Op 28 mei meld ik me om 11 uur weer vol frisse moed bij het Daniel de Hoed. Vandaag gaat het dan echt gebeuren! Ik krijg weer een bed toegewezen en de co-assistent komt langs om me te vertellen dat alles vandaag goed komt. Ik vraag hem wanneer de rontgenfoto’s gemaakt worden om te controleren of de “antennes” nog op de juiste plek zitten. Hij zegt dat dat niet hoeft, na overleg met de chirurg! Ik dring erop aan dat het wel moet, aangezien het 24 uur later is en daarmee de kans op verschuiving dus weer bestaat, dat was immers gister de reden. Hij belt weer naar de chirurg en dan moeten ze toch gemaakt worden. Oh ja en de operatie is toch 2 uur uitgesteld, dus i.p.v. 13 uur zal het 15 uur worden, meldt hij en passant! Ik grom wat, maar goed wat kan je doen, dus ik wacht rustig af.

De foto wordt gemaakt en alles zit nog keurig op haar plaats. Als ik weer terugkom op de afdeling blijkt mijn buurvrouw, die na mij stond gepland, al naar de OK te zijn…het wordt toch 13 uur! Ik trek dus snel mijn sexy OK jurk aan en slik weer een Lorazepammetje. De operatie loopt voorspoedig en de sfeer op de OK is erg goed.

Ik hoefde vandaag gelukkig niet weer naar de nucleaire afdeling aangezien de vloeistof nog actief genoeg was. Er wordt nu ook een blauwe vloeistof ingespoten die ervoor zorgt dat de klier goed vindbaar is. Vanaf dat moment ga ik onder zeil. Als ik wakker wordt lijkt alles te zijn geslaagd en voel ik me weer snel redelijk fit ondanks een vervelende spanning in mijn borst. Even wachten tot de infuuszak leeg is, die loopt niet door om een of andere reden, en dan mag ik naar huis.

Patient 2.0 blijft online

Rond 18 uur weer thuis en dankzij de pillen en narcose voel ik me redelijk. Tijdens het eten begint mijn borst alleen steeds meer gespannen aan te voelen en gaat echt pijn doen. Even liggen op de bank dan maar…pff dat helpt niet. Ik bel het Daniel wat ik moet doen. Wellicht een icepack op mijn inmiddels 2x grotere borst? De dienstdoende verpleegster vraagt hoe het eruit ziet…ik controleer dit en zie dat er bloed door mijn verband sijpelt. Ik begin hier behoorlijk door in paniek te raken. De verpleegster gaat overleggen met dienstdoende arts. Als ze terugbelt is er inmiddels nog meer bloed. Het besluit wordt genomen en ik moet direct weer terug naar het Daniel. Tijdens de rit voel ik bloed over mijn buik druppelen en als ik voel zit mijn hele hand onder het bloed. Ik ben nu op het punt dat ik volledig overstuur ben en zelfs hyperventileer. Ik bel vanuit de auto weer naar het ziekenhuis om te vragen of iemand me bij de deur kan opvangen.

Bij het ziekenhuis aangeland staat er niemand bij de deur en de nachtportier stuurt me doodleuk door naar de 2de etage, terwijl ik daar met dikke tranen in paniek en met een door bloed doorweekt shirt voor hem sta. Op de afdeling aangekomen loop ik tegen iemand aan die op- nog omkijkt en me verder de gang instuurt. Daar kom ik dan eindelijk eindelijk een verpleegster tegen die me opvangt en naar bed begeleidt. Ik schijn de verpleegster met een rolstoel voor mij te zijn misgelopen…kan gebeuren. De eerste handeling die de verpleegster doet is een keihard bevroren icepack op mijn bloedende borst duwen, naast de paniek en pijn die ik al had verveelvoudigd die gelijk en ik ga nog harder huilen. Gelukkig komt op dat moment een meer seniore verpleegster binnen die het ijs snel weghaalt , het shirt uittrekt en met professionele hand begint te verbinden om het bloeden zo snel mogelijk te stelpen en mij heel goed en snel weer wat weet te kalmeren. De chirurg verschijnt en meldt de verpleegster na een korte inspectie: “Ah, we gaan even een hematoompje verwijderen”. Op dat moment reageerde ik er niet echt op wat er buiten mij om gebeurde, maar de volgende dag ben ik over de opmerking nog wel boos geworden, omdat hij op die manier over mijn hoofd praatte, terwijl ik, de patient, er gewoon bij was en hij me puur als een object behandelde dat zijn avond verstoord had. Enfin, het OK team wordt opgetrommeld en een uur later lig ik weer klaar om onder zeil te gaan. Het was hetzelfde team dat mij eerder die dag opereerde en me nu weer uitstekend hielp. We hebben zelfs nog enorm gelachen, terwijl ze bezig waren met het voorbereiden van de narcose! Zo hoort het! Door hen was ik weer een beetje ontspannen en voelde me gerustgesteld. Ik heb geen idee hoe lang ze bezig zijn geweest, maar rond 00:15 heb ik wat onsamenhangend getweet dat ik weer in het land der levenden was.

De volgende dag was ik naar mijn idee weer redelijk bij, maar de sms-jes en tweets terug lezend vraag ik me dat af, vol spelfouten en geen samenhang. Achteraf lijkt het of ik een gat van twee dagen heb, waar ik me bijzonder weinig van herinner als het om details gaat. Gelukkig ging het herstel vanaf dat moment redelijk snel en heb ik, dankzij de juiste pijnstillers, verder weinig last gehad en heb ik zelfs 3 dagen na de operatie helemaal geen pijnstilling meer genomen!

Na dit hele operatie circus, dat in mijn ogen een waar fiasco is geweest, wachtte me nog 28 dagen bestraling. Een voorzorgsmaatregel die standaard wordt uitgevoerd, omdat er toch in 20% van de borstbesparende operaties microcellen achterblijven, die opnieuw tot borstkanker kunnen leiden. Ik had zo gehoopt om voor de bestraling nog even van het circus bij te komen van een welverdiende vakantie, maar helaas moet de bestraling binnen 6 weken na de operatie starten waardoor uiteindelijk de hele zomer aan mijn neus voorbij is gegaan. Gelukkig is het nu voorbij! Ondanks dat de controles eng zullen zijn kan ik weer door met mijn leven!!

Geplaatst in Health experiences, Patient | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Deel 2: Een patient in de wereld van Zorg 1.0: het vervolg

Het vervolg heeft even op zich laten wachten. Eindelijk heb ik nu de moed om het vervolg aan mijn blog toe te vertrouwen. Het verhaal is niet mooi, maar dat is de reden dat ik het vertel, want ook zo kan het gaan!

Op 26 mei moet ik naar het Daniel om draden in mijn borst te laten plaatsen, zodat de chirurg het gebied met de kanker weet te vinden, rontgen lokalisatie genaamd. De plaatsing van de twee stalen draden zal onder verdoving gebeuren, aldus de voorlichting door de chirurg vooraf en ook bevestigd door de verpleegkundige. MIS! Zonder verdoving worden er twee indrukwekkende “antennes” via een holle naald als marker in mijn borst geprikt, waarbij 10 cm uitsteekt. Ik voel me als een alien en zo ziet het er ook uit, heel apart. De uiteinden worden keurig opgerold en onder een gaasje verborgen, zodat ze niet kunnen verschuiven of blijven haken. Morgen zullen er foto’s worden gemaakt om te bevestigen dat de draden niet zijn verschoven tijdens de nacht. De hele verdere dag moet ik me zo rustig mogelijk houden om kans op verschuiving te voorkomen.

Het is 27 mei en ik meld me om 7 uur ’s ochtends bij het Daniel en na 10 minuten zoeken heb ik ook de juiste verpleegster gevonden, die me verder wegwijs zal maken. Ze vertelt me dat ik straks eerst naar de nucleaire afdeling moet om het gebied van de poortwachterklier te laten markeren met radioactieve vloeistof. Daarna zal ik op een gegeven moment worden gevraagd om me in het OK jurkje te hijsen. Ik vraag haar wanneer de rontgenoto’s dan gemaakt moeten worden om zeker te stellen dat de “antennes” nog op hun plaats zitten. De verpleegster kijkt op haar dagprogramma en meldt me dat dat niet hoeft, want het staat niet op het schema. Ik dring hier verder op aan, omdat het wel een essentieel onderdeel van de voorbereiding is. Als de “antennes” zijn verschoven gaan ze mooi wel een verkeerd deel uit mijn borst verwijderen namelijk. Ze reageert hier verder niet op en dropt me in de patiënten wachtkamer, waar ik koffie mag drinken tot nadere order. Ik vind dat heel vreemd, want ik moest nuchter zijn. Het protocol blijkt net te zijn aangepast en tot 2 uur voor de operatie mag ik drinken. Patienten bleken toch te veel uit te drogen en ik laat het me welsmaken. 15 minuten later komt ze terug “ik heb het uitgezocht en u moet na de nucleaire afdeling langs de röntgenafdeling voor de foto’s. Een half uur later komt er een vriendelijk stagiaire meisje langs. Zij komt me uitleggen wat er precies gaat gebeuren op de nucleaire afdeling. “…en dan vervolgens krijgt u 3 prikjes in uw schaamlip….”. Ik merk op dat dat me wel een rare plaats lijkt als je de poortwachterklier uit je oksel moet laten verwijderen. Ze stottert, wordt rood en haar excuses al mompelend aanbiedend vlucht ze de wachtkamer uit….en laat mij verbaasd en onzeker achter. Moet ik dan toch een grote X om mijn rechterborst zetten om zeker te weten dat alles goed zal gaan? Een kwartier later komt een andere verpleegster, de hoofdverpleegster?, om haar excuses aan te bieden en me uit te leggen wat er dan wel zal gaan gebeuren. De stagiaire heeft per ongeluk het dossier van een andere patiënt bekeken…foutje bedankt! Je begrijpt inmiddels vast wel dat de eerste 2 uur in het ziekenhuis me weinig vertrouwen hebben gegeven in de rest van de dag…de bevestiging volgt later helaas.

Om 11 uur brengt een norse verpleegkundige me naar de nucleaire afdeling en laat me verder aan mijn lot over. Na een poos wachten ga ik toch eens informeren waarom het zo lang duurt. Ah, ze waren me vergeten! Tja, dat kan natuurlijk gebeuren. Gelukkig word ik dan snel geholpen en krijg ik 3 spuitjes met radioactieve vloeistof. Een uur later moet ik terugkomen voor een scan met de gamma detector. Ondertussen loop ik langs de rontgenafdeling en hoor dat de “antennes” keurig op de juiste plek zitten. Dan weer naar de nucleaire afdeling waar de scan wordt uitgevoerd. Ik kijk even mee naar de resultaten en dat ziet er heel high tech uit en ben blij dat ik het niet hoef te begrijpen.

Het is inmiddels half 2 als ik dan eindelijk mijn OK jurkje aantrek en een Lorazepammetje moet slikken. Het gaat eindelijk gebeuren. Na een uur komt er een co-assistent langs met excuses voor het lange wachten. Het wachten is op het OK personeel dat nu nog op de andere OK staat. Driekwartier later, ik ben inmiddels lekker stoned van de Lorazepam, komt mijn chirurg langs. “Ik heb slecht nieuws voor u, want de operatie gaat vandaag niet door.” WAT!!!! “Tja er is een operatie erg uitgelopen. Heel vervelend voor u en wij hebben onderling enorme discussie gehad over het uitstellen van uw operatie, maar tja de beslissingsbevoegde chirurg heeft besloten u vandaag niet te opereren. U bent morgen om 13 uur aan de beurt.” Eerst is er geen OK personeel, dan is er opeens een operatie uitgelopen. Ik begrijp er echt niets van het is pas half 4, dus in mijn optiek is er dan nog genoeg dag om te werken en met een uurtje overwerk zou er dus niet aan de hand moeten zijn. Toch? Enfin ik word dus, samen met mijn overbuurvrouw, doodleuk en knetter stoned naar huis gestuurd. Volslagen verbouwereerd en emotioneel in de war ga ik onverrichter zaken naar huis. De dag van de operatie is een verhaal apart!

Geplaatst in Health experiences, Patient | Tags: , , , , | 2 reacties

Hospitality wat is er nieuw? HEALTHPITALITY!

Gastvrijheid in de zorg, ofwel hospitality in de zorg, is het “buzz” woord van eerdere jaren, maar speelt de hoofdrol in 2010. De lastigste vraag is hoe vertaal je dit nou naar de gezondheidszorg? Is het echt zo lastig als het lijkt? En omvat het woord gastvrijheid wel het hele spectrum als je het vertaalt naar de zorgsector?

Met mijn hotelschool achtergrond en jaren ervaring in de gezondheidszorg op de voorgrond zie ik meer en meer de overlap, maar ook de verschillen en dat is dan ook de reden dat ik het woord HEALTHPITALITY hier wil introduceren, maar laat ik beginnen met de definitie van gastvrijheid:

“is het gebruik gastvrij te zijn, en ook het gastvrij handelen zelf, dat wil zeggen, en ontvangen en onderhouden van gasten, bezoekers of vreemdelingen, in vrijheid en goede wil. – wikipedia.com

Hartelijkheid en warmte” – mijnwoordenboek.nl

Goed nu de definitie helder is is het niet lastig deze door te vertalen naar de gezondheidszorg. Willen we niet het gevoel van hartelijkheid en warmte ervaren het moment dat we de deuren van een zorginstelling passeren?

Het klassieke restaurant en zorginstelling bezoek:

Op het moment dat je een restaurant binnenstapt word je ontvangen door een vriendelijke gastvrouw/heer die je uit je jas helpt en naar je tafel begeleidt, er wordt een aperitief aangeboden of mogelijk een speciaal aperitief aanbevolen. Tijdens een drankje, waarbij een mooie amuse wordt geserveerd, krijg je de menukaart en legt de gastheer/vrouw uit wat de kaart inhoudt en doet eventueel aanbevelingen  over seizoensproducten of gerechten buiten de menukaart om. De sommelier komt langs met de wijnkaart en doet goede aanbevelingen over de wijn passend bij de gerechten. Je hoeft je nergens zorgen om te maken en hoeft alleen te genieten van het gezelschap en de heerlijke gerechten en wijnen. Enfin, de hele avond word je in de watten gelegd en de hartelijkheid van de omgeving bezorgt je een gevoel van warmte en welbehagen.

Hierboven in het kort wat de beleving is van gastvrijheid in de horeca, want wat hierboven is beschreven kan je ook vertalen naar een hotelovernachting of een cafe bezoek (horeca). De setting is anders, maar de beleving is waar het om gaat. Je wilt het gevoel krijgen dat jij als mens wordt behandeld en bovendien dat ze voor jou net die extra stap zetten. En dat is waar het in de gezondheidszorg vaak mis gaat. Zodra je een zorginstelling binnen stapt wil je ook een warm gevoel krijgen. Dit is een hele lastige taak, doordat je als je binnenkomt over het algemeen stijf staat van de zenuwen, je bent bang, je weet niet wat je te wachten staat, voelt je onzeker en ook de begeleiders hebben veelal dezelfde gevoelens. Juist daarom is het warme en hartelijke gevoel zo belangrijk. Een zorginstelling ziet er steriel uit, ruikt naar allerlei ontsmettingsmiddelen en de blik in de ogen van de andere zorginstellingbezoekers verraadt vaak angst en onzekerheid. Je weet niet waar je heen moet door onduidelijke bewegwijzering. In de wachtkamer is iedereen onrustig, praat zacht wat en bladert onrustig door de Libelle uit 2001. Dan mag je eindelijk bij de arts naar binnen, weer een steriele kamer, en dan gaat de zorgverlener eerst met zijn neus de computer in om te bekijken wie hij eigenlijk voor zich heeft, doet plichtsgetrouw de benodigde onderzoeken en bonjourt je binnen de voorgeschreven 10 minuten weer de kamer uit. Uiteraard is dit wel het doemscenario dat ik hier schets en zijn er natuurlijk ook instelling en zorgverleners die dit anders aan pakken. Wat ik hiermee wil aangeven is dat je je als patiënt, begeleider, bezoeker nergens in het hele proces een warm gevoel van hartelijkheid hebt gehad.  En dit kan anders!

Healthpitality beslaat dan ook de volledige zorginstelling, waarbij zowel aandacht wordt geschonken aan de hele benadering van de patiënt/bezoeker als aan de omgevingsfactoren.

De kwaliteit van de zorg wordt vooral gebaseerd op het persoonlijke contact met de zorgverlener. 80% van de Nederlanders heeft als graadmeter voor kwaliteit, de tijd dat de zorgverlener neemt voor een consult. Opvallend is dat “geen fouten maken” en “genezen” veel lager op de ladder staan. – Nationale Zorg Barometer

De 80% die hierboven wordt genoemd vind ik niet zorgwekkend. Immers als je naar een zorgverlener stapt ga je er van uit dat de technische zorg die je krijgt goed is, dit is waar de zorgverlener voor is opgeleid. Het gaat juist om de beleving en het gevoel dat je hier aan overhoudt.

Een mooi voorbeeld van HEALTHPITALITY wordt in de eerste week van november gelanceerd door het Martini Ziekenhuis: Welkom/Wel Thuis de Week van de Gastvrijheid.

Definitie HEALTHPITALITY:

“Is het gebruik hartelijk en warm te zijn, zowel in handelen als in de entourage. Dat wil zeggen, het ontvangen en onderhouden van zorgconsumenten, bezoekers of vreemdelingen, in vrijheid en goede wil in een omgeving die warmte en geborgenheid uitstraalt.” – Maaike Schnabel

Een volgend artikel zal nader ingaan op HEALTHPITALITY. Voor opmerkingen en suggesties houd ik me aanbevolen en ik nodig je dan ook van harte uit om hierover verder te discussieren!!!

Geplaatst in Gezondheidszorg | Tags: , , , , , , | 6 reacties

Tweepcare rocks big time!

Het verhaal is nog niet af, maar graag deel ik alvast een stukje van mijn beleving van de kracht die social media mij brengt en bracht.

@clixie: @MaaiS goed zo! Ik heb het niet over een Twitter ode, maar meer over de meerwaarde, de procesgang en het Twittereffect op jou als patient.

Mijn hele borstentraject heb ik via Twitter gedeeld en dat is mijn redding geweest. Zo ongelooflijk veel mooie, lieve, warme, ondersteunende en krachtige tweets ontvangen van al mijn lieve volgers. Het is onvoorstelbaar om te merken hoeveel kracht en positiviteit je daardoor behoudt. Als je het niet meer zag zitten was er altijd wel een Tweep die je er doorheen “praatte”. Veel van mijn volgers hadden op een gegeven moment een pink ribbon aan zijn avatar toegevoegd ter ondersteuning van mij.Eerlijk ik heb regelmatig een traan van ontroering weggepinkt! Overweldigend..en dat van veel mensen die ik niet persoonlijk ken!

De Nederlandse schoenenontwerpster Hester Vlamings heeft voor mij een fantastisch paar Pink Killer Heels gemaakt. Een speciaal en uniek paar voor mij. Hester heeft dit belangeloos gedaan, vanwege het doel en de aanleiding. Hoe dat gebeurde? Ik heb een tweet geschreven met de oproep dat ik op zoek was naar roze killer heels en of iemand wist waar ik die kon kopen. Deze tweet is via @Petrah via @HaroldvG bij Hester terecht gekomen die gelijk enthousiast riep dat zij die voor me ging maken. Kunt u zich dat voorstellen? Ik was overweldigd in ieder geval! Hieruit vloeide een enorm evenement voort: de High Heel Pink Prosecco Party #H2P3. Hieronder een compilatie van dit super evenement met dank aan FEM NL (www.fem-netherlands.com).

Inmiddels ben ik over 6 dagen klaar met de bestraling. Wat een heerlijk vooruitzicht is dat! Een nummer dat me doet beseffen dat kracht je er doorheen sleept en daarmee het meest gespeelde nummer de afgelopen periode is Wires van Athlete. Meezingen en de tranen de vrije loop laten…opluchting!

Tweepcare rocks big time!

Geplaatst in Health experiences, Patient | Tags: , | 4 reacties

Deel 1 Een patient in de wereld van Zorg 1.0: het begin

Het is 26 april 2010 en de champagne ligt klaar om vanmiddag te sprankelen. Vandaag is mijn laatste borstcontrole, een jaar nadat de ellende begon. Op 11 mei 2009 stapte ik naar mijn huisarts, er kwam bloed uit mijn tepel en dat leek mij iets om te laten onderzoeken. De huisarts keek bevreemd en regelde dat ik twee dagen later bij het Daniël den Hoed terecht kon.

Twitter quote:@MaaiS: @Medicalfacts Het was in het Daniel: de enige plek waar ik mijn borsten toevertrouw

Na een hele reeks mammografieën bleek al snel dat er iets niet goed zat in de melkklier, daarnaast ontdekten ze ook een aantal kalkspatjes in mijn rechterborst. Een punctie en twee dagen later belde ik met bevende handen het Daniël.

De uitslag: “Het is niet goed te zeggen en alleen een operatie kan ons duidelijkheid geven of er iets ernstigs aan de hand is.” Op 29 juni 2009 is de melkklier verwijderd in het Havenziekenhuis, waar het Daniël OK’s huurt als dit kan om haar wachtlijsten in te korten. Tien dagen later kwam ik terug bij mijn specialist en de uitslag bleek negatief. Ik haalde opgelucht adem. Ondertussen was ik ambassadrice geworden van Stichting Pink Ribbon, http://www.pinkribbon.nl. Eindelijk een goed doel gevonden waar ik me als vrijwilligster met passie op kon richten. Pink Ribbon armband 2009

Op 2 november 2009 ging ik voor controle en alles leek rustig. De kalkspatjes waren er nog wel, maar niet onrustig. Wederom opgelucht ademhalen en weer snel vergeten.

Het is inmiddels 26 april 2010 als ik vol goede moed en zonder weet van wat komen gaat naar het Daniël ga voor mijn allerlaatste controle. De mammografie wordt gemaakt. Linker borst, rechter borst, wachten op de uitslag, maar ik moet terug, er moeten meer foto’s worden gemaakt. Hier schrik ik van en een donkere wolk drijft over mijn jubelstemming. Na een uur in de wachtkamer al nagels bijtend word ik bij mijn specialist geroepen, ze waren me vergeten. “Het is mis! De kalkspatjes zijn actief geworden en we moeten dit nader onderzoeken.” Boem, dat was de dreun die in het hoekje lag te loeren. De volgende dag zouden er biopten worden genomen om 13 uur, om 12 uur werd ik gebeld dat het niet door kon gaan en dat ik de dag erop, 28 april, moest komen. Totaal gedesoriënteerd ben ik in de stad gaan lunchen, de opgebouwde spanning voor de biopten zoog me voor de rest van de dag in een soort van vacuüm. De 28ste weer met lood in mijn schoenen naar het Daniël om “even” de biopten te laten nemen. Niets aan de hand en je zou er nauwelijks iets van merken, aldus de arts en de verpleegsters. Weer mis, ik heb nog nooit zo veel pijn gevoeld als in die ongemakkelijke houding op de bank met één borst door een gat. Het was toch echt de eerste keer dat ze dat hoorden. Nou ik vond het prima, maar toch was het zoals ik het beleefde.

Op 3 mei belt (ja echt ze belt) mijn specialist: “de biopten zijn niet goed, u heeft een voorstadium van borstkanker en u zult een borstbesparende operatie moeten ondergaan.” Ik zweeg en snotterde wat door de telefoon. De wereld lijkt op dat moment stil te staan. De specialist: “had u dat niet verwacht? Nee, nou ik eigenlijk ook niet anders had ik het nooit telefonisch gedaan.” Op dat moment vroeg ik me toch even af waarom ze dan in vredesnaam onderzoek hadden gedaan als er toch niets aan de hand zou zijn. Natuurlijk verwachten ze iets anders doen ze deze dure en tijdrovende onderzoeken echt niet, dus haar opmerkingen waren voor mij echt volledig misplaatst We zouden de volgende dag even rustig bellen, zodat ik mijn eerste schok te boven kon komen en even nadenken over wat dit zou betekenen. Ze zei me nog wel dat ik me echt geen zorgen hoefde te maken, want dat het een voorstadium was….maar was dat ook werkelijk zo! Drie dagen later had ik een voorbespreking met mijn chirurg. Hij wilde toch ook nog een MRI scan maken van beide borsten. Oh en en passent deelde hij me mede dat ze de schildwachtklier ook gingen verwijderen, dit doen ze standaard bij een voorstadium van borstkanker blijkbaar, maar op mijn vraag waarom kreeg ik een vrij vaag en ontwijkend antwoord. De afspraak die ik die dag aansluitend had met de mammaverpleegkundige ging niet door, foutje in de agenda en er werd dan maar een belafspraak van gemaakt later in de middag. Wel kon ik nog bij de anesthesist langs voor mijn intake gesprek voor de operatie

Op 11 mei vindt de MRI plaats en op 12 mei word ik gebeld met de uitslag. Rechts kunnen ze helemaal niets zien, wat ze wel op de mammografie zagen, maar er zitten toch ook twee plekjes op de linkerborst en dat willen ze wel onderzoeken ook. Dit onderzoek staat initieel vier dagen voor mijn operatie, 27 mei gepland, maar na bellen en aandringen van mij is het een week naar voren geschoven. Gelukkig, want stel dat daar uit blijkt dat er meer moet gebeuren, dan is vier dagen om eraan te wennen wat te kort voor mij. Op 17 mei worden er twee puncties gedaan in mijn linkerborst, eigenlijk drie want er ging er één mis. Op de 18de krijg ik, wederom telefonisch, de uitslag. Met klamme handjes neem ik de telefoon aan: “Uw linkerborst is helemaal schoon!” Tranen springen in mijn ogen van opluchting, want na dit hele traject ben ik wat negatief ingesteld en had de veronderstelling dat links vast ook mis zou zijn.

Geplaatst in Health experiences, Patient | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen