Deel 2: Een patient in de wereld van Zorg 1.0: het vervolg

Het vervolg heeft even op zich laten wachten. Eindelijk heb ik nu de moed om het vervolg aan mijn blog toe te vertrouwen. Het verhaal is niet mooi, maar dat is de reden dat ik het vertel, want ook zo kan het gaan!

Op 26 mei moet ik naar het Daniel om draden in mijn borst te laten plaatsen, zodat de chirurg het gebied met de kanker weet te vinden, rontgen lokalisatie genaamd. De plaatsing van de twee stalen draden zal onder verdoving gebeuren, aldus de voorlichting door de chirurg vooraf en ook bevestigd door de verpleegkundige. MIS! Zonder verdoving worden er twee indrukwekkende “antennes” via een holle naald als marker in mijn borst geprikt, waarbij 10 cm uitsteekt. Ik voel me als een alien en zo ziet het er ook uit, heel apart. De uiteinden worden keurig opgerold en onder een gaasje verborgen, zodat ze niet kunnen verschuiven of blijven haken. Morgen zullen er foto’s worden gemaakt om te bevestigen dat de draden niet zijn verschoven tijdens de nacht. De hele verdere dag moet ik me zo rustig mogelijk houden om kans op verschuiving te voorkomen.

Het is 27 mei en ik meld me om 7 uur ’s ochtends bij het Daniel en na 10 minuten zoeken heb ik ook de juiste verpleegster gevonden, die me verder wegwijs zal maken. Ze vertelt me dat ik straks eerst naar de nucleaire afdeling moet om het gebied van de poortwachterklier te laten markeren met radioactieve vloeistof. Daarna zal ik op een gegeven moment worden gevraagd om me in het OK jurkje te hijsen. Ik vraag haar wanneer de rontgenoto’s dan gemaakt moeten worden om zeker te stellen dat de “antennes” nog op hun plaats zitten. De verpleegster kijkt op haar dagprogramma en meldt me dat dat niet hoeft, want het staat niet op het schema. Ik dring hier verder op aan, omdat het wel een essentieel onderdeel van de voorbereiding is. Als de “antennes” zijn verschoven gaan ze mooi wel een verkeerd deel uit mijn borst verwijderen namelijk. Ze reageert hier verder niet op en dropt me in de patiënten wachtkamer, waar ik koffie mag drinken tot nadere order. Ik vind dat heel vreemd, want ik moest nuchter zijn. Het protocol blijkt net te zijn aangepast en tot 2 uur voor de operatie mag ik drinken. Patienten bleken toch te veel uit te drogen en ik laat het me welsmaken. 15 minuten later komt ze terug “ik heb het uitgezocht en u moet na de nucleaire afdeling langs de röntgenafdeling voor de foto’s. Een half uur later komt er een vriendelijk stagiaire meisje langs. Zij komt me uitleggen wat er precies gaat gebeuren op de nucleaire afdeling. “…en dan vervolgens krijgt u 3 prikjes in uw schaamlip….”. Ik merk op dat dat me wel een rare plaats lijkt als je de poortwachterklier uit je oksel moet laten verwijderen. Ze stottert, wordt rood en haar excuses al mompelend aanbiedend vlucht ze de wachtkamer uit….en laat mij verbaasd en onzeker achter. Moet ik dan toch een grote X om mijn rechterborst zetten om zeker te weten dat alles goed zal gaan? Een kwartier later komt een andere verpleegster, de hoofdverpleegster?, om haar excuses aan te bieden en me uit te leggen wat er dan wel zal gaan gebeuren. De stagiaire heeft per ongeluk het dossier van een andere patiënt bekeken…foutje bedankt! Je begrijpt inmiddels vast wel dat de eerste 2 uur in het ziekenhuis me weinig vertrouwen hebben gegeven in de rest van de dag…de bevestiging volgt later helaas.

Om 11 uur brengt een norse verpleegkundige me naar de nucleaire afdeling en laat me verder aan mijn lot over. Na een poos wachten ga ik toch eens informeren waarom het zo lang duurt. Ah, ze waren me vergeten! Tja, dat kan natuurlijk gebeuren. Gelukkig word ik dan snel geholpen en krijg ik 3 spuitjes met radioactieve vloeistof. Een uur later moet ik terugkomen voor een scan met de gamma detector. Ondertussen loop ik langs de rontgenafdeling en hoor dat de “antennes” keurig op de juiste plek zitten. Dan weer naar de nucleaire afdeling waar de scan wordt uitgevoerd. Ik kijk even mee naar de resultaten en dat ziet er heel high tech uit en ben blij dat ik het niet hoef te begrijpen.

Het is inmiddels half 2 als ik dan eindelijk mijn OK jurkje aantrek en een Lorazepammetje moet slikken. Het gaat eindelijk gebeuren. Na een uur komt er een co-assistent langs met excuses voor het lange wachten. Het wachten is op het OK personeel dat nu nog op de andere OK staat. Driekwartier later, ik ben inmiddels lekker stoned van de Lorazepam, komt mijn chirurg langs. “Ik heb slecht nieuws voor u, want de operatie gaat vandaag niet door.” WAT!!!! “Tja er is een operatie erg uitgelopen. Heel vervelend voor u en wij hebben onderling enorme discussie gehad over het uitstellen van uw operatie, maar tja de beslissingsbevoegde chirurg heeft besloten u vandaag niet te opereren. U bent morgen om 13 uur aan de beurt.” Eerst is er geen OK personeel, dan is er opeens een operatie uitgelopen. Ik begrijp er echt niets van het is pas half 4, dus in mijn optiek is er dan nog genoeg dag om te werken en met een uurtje overwerk zou er dus niet aan de hand moeten zijn. Toch? Enfin ik word dus, samen met mijn overbuurvrouw, doodleuk en knetter stoned naar huis gestuurd. Volslagen verbouwereerd en emotioneel in de war ga ik onverrichter zaken naar huis. De dag van de operatie is een verhaal apart!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Health experiences, Patient en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Deel 2: Een patient in de wereld van Zorg 1.0: het vervolg

  1. Lodewijk Bos zegt:

    Het is, gelukkig voor jou, alweer een tijdje geleden, maar de opmerking “het is mensenwerk” dekt vaak, en dus ook hier, een negatieve lading. We hebben het allemaal meegemaakt in de onco-winkel. Dossiers die zijn gaan wandelen, chemovloeistof die niet aangevraagd is, dan wel gewoon niet op tijd klaar. En dat zijn allemaal dingen die geen mensenwerk hoeven te zijn. Dát is wat het zo triest maakt.

    Maar het is goed dat je er kond van doet!

  2. Jacqueline zegt:

    Ik sluit me aan bij wat Lodewijk schrijft: Heel goed dat je erover schrijft al had ik veel liever gezien dat dat niet nodig zou zijn en dat jou deze ellende bespaard zou zijn gebleven. Maar nu het dan toch zo is gegaan is zichtbaar maken waar het beter kan nuttig en ozo nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s