Deel 1 Een patient in de wereld van Zorg 1.0: het begin

Het is 26 april 2010 en de champagne ligt klaar om vanmiddag te sprankelen. Vandaag is mijn laatste borstcontrole, een jaar nadat de ellende begon. Op 11 mei 2009 stapte ik naar mijn huisarts, er kwam bloed uit mijn tepel en dat leek mij iets om te laten onderzoeken. De huisarts keek bevreemd en regelde dat ik twee dagen later bij het Daniël den Hoed terecht kon.

Twitter quote:@MaaiS: @Medicalfacts Het was in het Daniel: de enige plek waar ik mijn borsten toevertrouw

Na een hele reeks mammografieën bleek al snel dat er iets niet goed zat in de melkklier, daarnaast ontdekten ze ook een aantal kalkspatjes in mijn rechterborst. Een punctie en twee dagen later belde ik met bevende handen het Daniël.

De uitslag: “Het is niet goed te zeggen en alleen een operatie kan ons duidelijkheid geven of er iets ernstigs aan de hand is.” Op 29 juni 2009 is de melkklier verwijderd in het Havenziekenhuis, waar het Daniël OK’s huurt als dit kan om haar wachtlijsten in te korten. Tien dagen later kwam ik terug bij mijn specialist en de uitslag bleek negatief. Ik haalde opgelucht adem. Ondertussen was ik ambassadrice geworden van Stichting Pink Ribbon, http://www.pinkribbon.nl. Eindelijk een goed doel gevonden waar ik me als vrijwilligster met passie op kon richten. Pink Ribbon armband 2009

Op 2 november 2009 ging ik voor controle en alles leek rustig. De kalkspatjes waren er nog wel, maar niet onrustig. Wederom opgelucht ademhalen en weer snel vergeten.

Het is inmiddels 26 april 2010 als ik vol goede moed en zonder weet van wat komen gaat naar het Daniël ga voor mijn allerlaatste controle. De mammografie wordt gemaakt. Linker borst, rechter borst, wachten op de uitslag, maar ik moet terug, er moeten meer foto’s worden gemaakt. Hier schrik ik van en een donkere wolk drijft over mijn jubelstemming. Na een uur in de wachtkamer al nagels bijtend word ik bij mijn specialist geroepen, ze waren me vergeten. “Het is mis! De kalkspatjes zijn actief geworden en we moeten dit nader onderzoeken.” Boem, dat was de dreun die in het hoekje lag te loeren. De volgende dag zouden er biopten worden genomen om 13 uur, om 12 uur werd ik gebeld dat het niet door kon gaan en dat ik de dag erop, 28 april, moest komen. Totaal gedesoriënteerd ben ik in de stad gaan lunchen, de opgebouwde spanning voor de biopten zoog me voor de rest van de dag in een soort van vacuüm. De 28ste weer met lood in mijn schoenen naar het Daniël om “even” de biopten te laten nemen. Niets aan de hand en je zou er nauwelijks iets van merken, aldus de arts en de verpleegsters. Weer mis, ik heb nog nooit zo veel pijn gevoeld als in die ongemakkelijke houding op de bank met één borst door een gat. Het was toch echt de eerste keer dat ze dat hoorden. Nou ik vond het prima, maar toch was het zoals ik het beleefde.

Op 3 mei belt (ja echt ze belt) mijn specialist: “de biopten zijn niet goed, u heeft een voorstadium van borstkanker en u zult een borstbesparende operatie moeten ondergaan.” Ik zweeg en snotterde wat door de telefoon. De wereld lijkt op dat moment stil te staan. De specialist: “had u dat niet verwacht? Nee, nou ik eigenlijk ook niet anders had ik het nooit telefonisch gedaan.” Op dat moment vroeg ik me toch even af waarom ze dan in vredesnaam onderzoek hadden gedaan als er toch niets aan de hand zou zijn. Natuurlijk verwachten ze iets anders doen ze deze dure en tijdrovende onderzoeken echt niet, dus haar opmerkingen waren voor mij echt volledig misplaatst We zouden de volgende dag even rustig bellen, zodat ik mijn eerste schok te boven kon komen en even nadenken over wat dit zou betekenen. Ze zei me nog wel dat ik me echt geen zorgen hoefde te maken, want dat het een voorstadium was….maar was dat ook werkelijk zo! Drie dagen later had ik een voorbespreking met mijn chirurg. Hij wilde toch ook nog een MRI scan maken van beide borsten. Oh en en passent deelde hij me mede dat ze de schildwachtklier ook gingen verwijderen, dit doen ze standaard bij een voorstadium van borstkanker blijkbaar, maar op mijn vraag waarom kreeg ik een vrij vaag en ontwijkend antwoord. De afspraak die ik die dag aansluitend had met de mammaverpleegkundige ging niet door, foutje in de agenda en er werd dan maar een belafspraak van gemaakt later in de middag. Wel kon ik nog bij de anesthesist langs voor mijn intake gesprek voor de operatie

Op 11 mei vindt de MRI plaats en op 12 mei word ik gebeld met de uitslag. Rechts kunnen ze helemaal niets zien, wat ze wel op de mammografie zagen, maar er zitten toch ook twee plekjes op de linkerborst en dat willen ze wel onderzoeken ook. Dit onderzoek staat initieel vier dagen voor mijn operatie, 27 mei gepland, maar na bellen en aandringen van mij is het een week naar voren geschoven. Gelukkig, want stel dat daar uit blijkt dat er meer moet gebeuren, dan is vier dagen om eraan te wennen wat te kort voor mij. Op 17 mei worden er twee puncties gedaan in mijn linkerborst, eigenlijk drie want er ging er één mis. Op de 18de krijg ik, wederom telefonisch, de uitslag. Met klamme handjes neem ik de telefoon aan: “Uw linkerborst is helemaal schoon!” Tranen springen in mijn ogen van opluchting, want na dit hele traject ben ik wat negatief ingesteld en had de veronderstelling dat links vast ook mis zou zijn.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Health experiences, Patient en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s